Memento Mori
Twee woorden uit het Latijn.
Een eenvoudige opdracht.
Een onontkoombare waarheid.
Herinner je dat je zult sterven.
Niet als dreiging.
Niet als schaduw over het leven.
Maar als lens.
Als verscherping.
Als uitnodiging om niets achteloos voorbij te laten gaan.
Dit is geen project over dood.
Dit is een project over intensiteit.
Over hoe een gezicht verandert
wanneer tijd niet langer vanzelfsprekend is.
Over hoe een hand gewicht krijgt.
Hoe stilte betekenis wordt.
Hoe aanwezigheid plots kostbaar aanvoelt.
In deze reeks wordt het lichaam geen object,
maar een archief.
Een drager van jaren.
Een kaart van adem, verlies, liefde en overleving.
Geen schedels.
Geen theatrale symboliek.
Wel mensen.
Vlak vóór ze oplossen in herinnering.
Vlak vóór ze geschiedenis worden.
Memento Mori onderzoekt wat zichtbaar wordt
wanneer je beseft dat elk moment telt.
Wanneer een blik langer blijft hangen.
Wanneer licht voorzichtig wordt.
Wanneer schaduw begint te spreken.
Dit zijn portretten
die niet willen imponeren,
maar blijven nazinderen.
Geen decor.
Geen spektakel.
Alleen huid.
Alleen tijd.
Alleen licht dat schuurt.
En schaduw die onthult.
Memento Mori is geen herinnering aan sterfelijkheid.
Het is een radicale vorm van aandacht.
Een scherpstelling op het nu.
Een manier van kijken
die het leven niet verkleint
maar vergroot.
