Lichaam wordt landschap.
De herinnering.
Je bent geen toeschouwer.
Geen bewoner.
Je bent beest, bodem, belichaming.
Je lichaam is geen grens — het is een huid vol landschap.
Een sleutelbeen waarop een vogel landt.
Een rug die buigt onder de wind.
Een bekken dat luistert naar aarde.
Mist in je longen.
Zout op je lip.
Schors tegen je rug.
Veer in je haar.
Modder tussen je tenen.
Kou in je botten.
Alles ademt.
Alles versmelt.
Huid wordt grond.
Lichaam wordt landschap.
De terugkeer.
We zijn vergeten
hoe het voelt om verwant te zijn.
Niet aan elkaar — maar aan alles wat leeft.
We zijn het contact kwijt.
Met aarde.
Met zachtheid.
Met het dier in onszelf.
We hebben vrijheid verward met afstand.
Naaktheid met blootstelling.
Kwetsbaarheid met zwakte.
Maar een lichaam dat zich toont,
is geen provocatie.
Het is een gebed.
Een herinnering aan waarheid.
Aan adem die niet liegt.
Embodied Earth is een terugkeer.
Een ritueel van verdwijnen in verwantschap, in nabijheid, in rauwe echtheid.
De verdwijning.
We werken met lichamen die niet poseren.
Met plekken die niet wachten.
Met licht dat zwijgt.
Met adem die zwerft.
Duin. Leem. Veld. Ruïne.
Geen podium. Geen kader.
Ton sur ton.
Sleutelbeen in rots.
Aders in rivierbedding.
Huid die verdwijnt in stof.
De sporen.
Een ruggengraat vol avondlucht.
Een navel als krater.
Zout in je wenkbrauwen.
Adem tussen stenen.
We laten geen beelden na.
We laten sporen achter.
Geen selfies.
Geen stijlen.
Maar tekens van verbinding.
Wat je ziet,
is geen schoonheid.
Het is weerstand.
Herkenning.
Overgave.
Herstel.
Niet ik in de wereld — maar wij als wereld.
De waarheid.
We dragen de aarde niet.
We zijn haar.
Naakt.
Aanraakbaar.
Ongefilterd echt.
