Je kwam voor een gezicht. Een naam. Een leeftijd. Een lijstje van wat ik kan.
Maar Magritte zette een man een bolhoed op en schoof een appel voor zijn gezicht.
Pas toen zag je hem echt. Dus hier geen gezicht. Wel een hoed. En de precieze vorm van wat eronder ontbreekt.
Ik heb nooit leren fotograferen. Ik heb leren kijken. Tot niet kijken pijn begon te doen.
Geen school. Geen meester. Geen handboek.
Alleen een koppige verwondering die bleef aandringen tot ze een camera vond.
Mijn fotografie ontstaat ergens tussen observatie en verbeelding.
Tussen wat zichtbaar is en wat zich liever verborgen houdt.
Niet alles wat je ziet is waar. Niet alles wat waar is, laat zich zien.
Daarom maak ik geen foto’s van de werkelijkheid.
Ik geef haar een kleine duw. Soms is dat genoeg.
Elke reeks is een eigen wereld.
Huidschrift, Sterrenstof, Memento Mori, Embodied Earth,…
Geen verzameling beelden. Maar gedachten die een vorm hebben gekregen.
Ik werk niet in foto’s. Ik werk in werelden. Eén beeld is een woord.
Ik ben aan het zinnen schrijven. En de hoed? Die blijft.
Niet om iets te verbergen.
Maar omdat alles wat de moeite waard is om te tonen, zich nooit volledig prijsgeeft.
Chapeau.
Welkom in de leegte eronder.
